ustad adib baruomand
بهار آزادی
توسط سایت ادیب برومند
درود بــــاد بـــه خــرّم دیـــــــار آزادی
دیـــار خـــــــرّم و ایــمـن حــصـار۱ آزادی
ز مـــن ســــلام بـــه آزادی و دبـــستانــش
کـــــه مــــرد حـــق بــــود آمــــوزگــار آزادی
درود بــــاد بـــه آزادگـی و عــــزّ و شـرف
کـــه یـــافـت پــــرورش انــدر کــنـــار آزادی
بــهــار گــرچه صفا بخش و خـرّم آیین است
بـــه خرّمــی نـــبـود چــــون بـــهــار آزادی
شــــراب نـــاب نـــشـاط آورد بــه دلها، لـیک
نـــه هـــمـچـو شــربـت نـوشـین گــوار آزادی
قـــلــم هــمـیـشـه بــــــود پــاســدار اسـتقلال
ســـخـن هـــمـــاره بــــود خـــواســتــار آزادی
بــه کارگـاه زمــان تــار و پــود آبــادی است
کـــه بــسـتهانــد بـــه زرّیــنۀ تــــــار آزادی
نـــشـان مــبـاد بــه گـیـتی ز گرگ اســتـبـداد
کــــــــه خــــوش چـَرَد گله در مرغزار آزادی
درود بـــــاد بـــر آن کـس کـه پــایداری کـرد
بـــه روز حـــــــــادثـه در پـــــای دار آزادی
ز عــدل و داد کــند ســرزمــین خـویش آبـــاد
گـــــــــر اِعـــتـدال بـــــود پــیـشـکار آزادی
روا بـــود کــــه نــهـد دـسـت قــدرت قـــانون
بـه کـفِّ عـــقـل و درایـــت۲ مــهــــار آزادی
مـــشـو اســیـر تــغـافـل کـــه در کـمین صیّاد
مـصــمـّم اســـت بـــه قـصـد شکــــــــار آزادی
بـــه بـار بـــنـد گــی و ننگ، تـن نخواهد داد
کــسـی کـه یـــافــت نشـان، ز افــتخــار آزادی
بــسـا بـــه خـرمــنِ آزادی آتش افـکـنـدنـد
بــــــه نــام بــرزگــر و آبـــــیـــار آزادی
بـسـاکـسا کـــه نمک خورد و بر نمکدان کوفت
کــــــه بـــود بــر سر خوان ریـزهخوار آزادی
بـــه اعتبـار امـــم۳ لــــطمـههـا بـــه بار آرد
چـــــو لـطمــه بـــــار شـــود اعـــتـبـار آزادی
ز یـــکـّه تــازی زور آوران بـــر آرد۴ گـــرد
چـــــو گــرم تــاز شــــود شـــهـســوار آزادی
چــو بلــبلانِ چـمن در زمــــانـه خـواهـد بـود
ادیـــب نــغـمـهگـــر شــــــــــــاخــسار آزادی
من کيستم؟
من کيستم، به عاشقي از پا فتاده ئي
در اشتياق دوست ، دل از دست داده ئي
در کوره راه عشق، جفا ديده رهروي
وندر کمند طرفه سواري پياده ئي
خونين دل از ملال و قدح سان نشسته ئي
کاهيده از سرشک و چو شمع ايستاده ئي
بر بخت خويشتن، در اقبال بسته ئي
بر روي دشمنان، در شادي گشاده ئي
چون لاله پا به دامن عزلت کشيده ئي
چون سبز سر به سينه ي صحرا نهاده ئي
پاکيزه، همچو قطره ي اشک محبتي
در پاي نازنين صنمي اوفتاده ئي
درس وفا، به مکتب اخلاص خوانده ئي
دل در طبق گذاشته، چون لوح ساده ئي
بر مال و جاه و منصب اشراف زادگان
بي اعتنا، ز مادر ايام زاده ئي
بس راز هاست در دل خونين من اديب
چون در دل پياله ئي از سرخ باده ئي
عمر دوباره
شبها به اشتياق رخ ماهپاره ئي
هردم فتد ز گوشه ي چشمم ستاره ئي
کانون آتش است دل شعله بار من
آه ار برون کشد سر از اين دل شراره ئي
اي مه، عجب مدار که گردد به گرد چرخ
دل در هواي وصل تو چون ماهواره ئي
آنجا که هرزه گوي، مياندار محفل است
تدبير چيست گر که نگيرم کناره ئي
بنگر به دامن شفق آن پاره هاي ابر
تا پي بري بحال دل پاره پاره ئي
با آن سَموم قهر که بر کشتخوان وزيد
ديگر چه انتظار ز کشت بهاره ئي
نازم بدان وجود، که برق عنايتش
تابد به کوه و دشت به هر سنگ خاره ئي
احوال کار بسته نگوييم جز به دوست
کو پيش پاي ما بنهد راه چاره ئي
ديدار يار از پس يک عمر انتظار
باشد اديب معني عمر دوباره ئي